Δε πιστεύω να υπάρχει καλύτερη εισαγωγή από τα λόγια και τις  σκέψεις του ίδιου του Δημήτρη.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ:

Μην με ρωτήσετε γιατί θέλησα να κάνω το γύρο του κόσμου. Δώστε όποια απάντηση θέλετε. Το σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε τα όνειρά μας. Όποια κι αν είναι αυτά, όπως μια καλή δουλειά, ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι ή ένα εξοχικό, μια ιδανική σχέση, Φίλους. . . Αμέτρητα όνειρα.
Το να τα κάνουμε πραγματικότητα όμως δεν είναι εύκολο. Ισως για αυτό να τα ονειρευόμαστε. Απαιτούνται πολλές θυσίες, σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή, θάρρος, αισιοδοξία, πείσμα. και πολλά άλλα συστατικά. Πολύπλοκη συνταγή. Όμως στα όνειρά μας δεν πρέπει να είμαστε φτωχοί.
Αισθάνεσαι πιο πλήρης όταν κυνηγάς το όνειρό σου.

Στην αρχή η ιδέα ήταν να κάνω το γύρο του κόσμου σε δύο χρόνια. Εχουν περάσει πάνω από τρία και ακόμα δεν είδα τίποτα. Είμαι μήνες τώρα στη Λατινική Αμερική. Το ταξίδι μού απέδειξε ότι για να το απολαύσεις πρέπει να αφεθείς στους ρυθμούς του, δηλαδή οποιοδήποτε πρόγραμμα έχεις κάνει πριν, αυτοκαταργείται.
Είναι και το άλλο. Δεν θέλω απλά να περάσω από μια πόλη, μια χώρα. Θέλω να τη ζήσω, σαν απλός πολίτης της.

Περιπλανιέμαι πάνω από 1.300 μέρες. Αντεξα παρά τις δυσκολίες, τις οποίες όσο και αν ακούγεται οξύμωρο, δεν τις συνάντησα στο δρόμο μου, αλλά στην Ελλάδα. Προτιμότερο να είσαι μόνος στη ζούγκλα του Αμαζονίου παρά ανάμεσα στα θηρία – καρεκλοκένταυρους –  ανθρώπους που αναξιοκρατικά έχουν θέσεις κλειδιά στην Ελλάδα. Είναι προτιμότερο να είμαι στις φαβέλες του Ρίο, όπου εκεί τουλάχιστον ξέρω από που να φυλαχτώ. Ελπίζω κάποτε ο στοίχος του Ποιητή που λέει ότι η Ελλάδα τρώει να παιδιά της να ανήκει πια στο παρελθόν...


Το ταξίδι συνεχίζετε.Αυτή την χρονική περιοδο ο Δημήτρης είναι στο Περού.

Ορισμένες από τις αναφορές του ΕΔΩ